از تحمل کردن بیزارم. اما الان همه زندگیم شده تحمل و دم نزدن. از نا امیدی متنفرم، اما دست به هر کاری که میزنم، آخرش بدون استثنا نا امیدیه. نمیدونم کدوم احمقی این فکر رو تو کله من انداخت که می تونم بنویسم، هر کی بود من رو به بیراهه کشوند.

افسوس از زمانی که باید دوست بداریم کوتا هی میکنیم و زمانی که دوستمان دارند لجبازی میکنیم و پس از آنکه از دست میدهم آه ه ه ه می کشیم.