آغاز دوستی ما

با یک سلام شیرین

عشق پاکی را به ما هدیه کرد

عشقی که

 لحظه ، لحظه اش

چون گلی در دلمان شکفت

و به بار نشست

شدیم همدم هم

رفیق شبهای تنهایی هم

حتی فاصله بین ماهم

نتوانست لحظه ای ما را از هم غافل کند

کنار هم ماندیم

ولی دور

و همیشه با گفتن سلام به هم

گلهای شادی در دلمان شکفت

جدایی دیگر برای ما مفهومی نداشت

با قاصدک ها برای هم پیغام عشق فرستادیم

عاشقانه انها را در دستهایمان گرفتیم

و خبر عاشقی به هم را از دل انها شنیدیم

و اواز عشق را در دل انها یافتیم

هر دو سکوت کردیم

هیچکدام یارای این که به دیگری بگوید

دوستت دارم را نداشتیم

ولی در دل این سکوت

رازی نهفته بود

و عشق بزرگی

به پاکی اسمان ابی

و خوب میدانستیم

روز جدایی از همدیگر

روز مرگ عشقمان خواهد بود

هر دو با هم ارزو کردیم که

که هرگز لحظه جدایی از همدیگر فرانرسد

و ما تا ابد کنار هم بمانیم

اگر چه فاصله بین ما هزاران فرسخ باشد

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !

همه اندیشه ه ام اندیشیه فردا است ،

وجودم از تمنای تو سرشار است ،

زمان - در بستر شب - خواب وبیدار است ،

هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمانها باز ...

خیالم چون کبوترهای وحشی می کنند پرواز ...

رود آنجا که می بافند کولی هاب جادو ، گیسوی شب را ؛

همان جاها ، که شب ها در رواق کهکشان ها عود میسوزاند ؛

همان جاها ، که اخترها ، به بام قصرها ، مشعل می افروزند ؛

همان جاها ، که رهبانان معبدهای ظلمت نیل می سایند ؛

همان جاها ، که پشت پرده شب ،

دختر خورشید فردا را می آرایند ؛

همین فردای افسون ریز رویایی ،

همین فردا که راه خواب من بسته ست ،

همین فردا که روی پرده پندار من پیداست

همین فردا که ما را روز دیدار است !

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازشهاست !

همین فردا ، همین فردا...

... من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !

زمان ، در بستر شب ، خواب وبیدار است ،

سیاهی تار می بندد ،

چراغ ماه ، لرزان ، از نسیم سرد پاییز است ،

دل بی تاب و بی آرام من ، از شوق لبریز است ،

به هرسو ، چشم من رو می کند : فرداست !

سحر از ماورای ظلمت شب می زند لبخند

قناریها سرود صبح می خوانند ...

... من آنجا ، چشم دراه توام ، ناگاه :

تو را ، از دور می بینم که می آیی ،

تو را از دور می بینم که می خندی ،

تو را از دور می بینم که می خندی و می آیی ،

... نگاهم باز حیران تو خواهد ماند ،

سراپا چشم خواهم شد .

تو را در بازوان خویش خواهم دید !

سر شک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد .

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت :

برایت شعر خواهم خواند ،

برایم شعر خواهی خواند ،

تبسم های شیرین تو را ، با بوسه خواهم چید !

و گر بختم کند یاری ،

در آغوش تو ...

... ای افسوس !

سیاهی تار می بندد ،

چراغ ماه لرزان از نسیم سرد پاییز است ،

هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمانها باز

زمان - در بستر شب - خواب وبیدار است